Er bestaan ​​veel soorten tandwielen, waaronder rechte cilindrische tandwielen, spiraalvormige cilindrische tandwielen, kegeltandwielen en de hypoidtandwielen die we vandaag bespreken.

1) De kenmerken van hypoidtandwielen

Allereerst is de ashoek van het hypoidtandwiel 90°, en de koppelrichting kan worden omgeschakeld naar 90°. Deze hoekomzetting is ook een veelvoorkomende vereiste in de auto-, vliegtuig- of windenergie-industrie. Tegelijkertijd worden twee tandwielen met verschillende afmetingen en aantallen tanden in elkaar geschoven om de functie van koppelverhoging en snelheidsverlaging te testen, wat algemeen bekend staat als "koppelverhoging en snelheidsverlaging". Als je zelf autorijdt, vooral in een handgeschakelde auto tijdens je rijlessen, dan zal de instructeur je bij het beklimmen van een helling vaak naar een lage versnelling laten schakelen. In feite is dat om een ​​versnelling te kiezen met een relatief hoge snelheid, wat bij lage snelheden meer koppel oplevert en dus meer vermogen aan het voertuig geeft.

Wat zijn de kenmerken van hypoidtandwielen?

Veranderingen in de koppelhoek van de transmissie

Zoals hierboven vermeld, kan de hoekafhankelijke verandering van het koppelvermogen worden gerealiseerd.

Bestand tegen zwaardere belastingen

In de windenergie-industrie zal de auto-industrie, of het nu gaat om personenauto's, SUV's of bedrijfsvoertuigen zoals pick-ups, vrachtwagens, bussen, enz., dit type technologie gebruiken om meer vermogen te leveren.

Stabielere transmissie, minder ruis.

De drukhoeken aan de linker- en rechterkant van de tanden kunnen inconsistent zijn, en de glijrichting van de tandwieloverbrenging is parallel aan de tandbreedte en het tandprofiel. Door ontwerp en technologie kan een betere tandwieloverbrenging worden bereikt, waardoor de gehele transmissie onder belasting uitstekende NVH-prestaties (Noise, Vibration and Harshness) levert.

Instelbare offsetafstand

Door de verschillende ontwerpmogelijkheden van de offsetafstand kan het systeem aan diverse eisen voor ruimteontwerp voldoen. Zo kan het bijvoorbeeld bij een auto voldoen aan de eisen voor bodemvrijheid en de inhaalmanoeuvreerbaarheid verbeteren.

2) Twee verwerkingsmethoden voor hypoidtandwielen

Het quasi-dubbelzijdige tandwiel werd in 1925 geïntroduceerd door Gleason Work en is sindsdien vele jaren verder ontwikkeld. Tegenwoordig zijn er veel binnenlandse machines die dit type tandwiel kunnen bewerken, maar de relatief zeer nauwkeurige en hoogwaardige bewerkingen worden voornamelijk uitgevoerd door buitenlandse machines van Gleason en Oerlikon. Wat de afwerking betreft, zijn er twee belangrijke processen voor het slijpen van tandwielen: vlakfrezen en tandwielbewerkingen. De eisen voor het slijpproces verschillen echter. Voor het slijpproces wordt vlakfrezen aanbevolen, terwijl voor het slijpproces vlakvertanden de voorkeur heeft.

De tandwielen die met vlakfrezen worden vervaardigd, hebben taps toelopende tanden, terwijl de tandwielen die met vlakwalsen worden vervaardigd, tanden van gelijke hoogte hebben, dat wil zeggen dat de tandhoogtes aan het grote en kleine uiteinde gelijk zijn.

Het gebruikelijke bewerkingsproces bestaat grofweg uit voorverwarmen, gevolgd door een warmtebehandeling en vervolgens de afwerking. Bij tandwielen met een vlakfrees moeten deze na het verwarmen geslepen en op elkaar afgestemd worden. Over het algemeen moeten de tandwielen die samen geslepen zijn, later alsnog op elkaar afgestemd worden tijdens de montage. Theoretisch gezien kunnen tandwielen die met een speciale slijptechnologie zijn vervaardigd, echter zonder afstemming gebruikt worden. In de praktijk wordt, gezien de invloed van montagefouten en systeemvervorming, de afstemming echter toch vaker toegepast.

3) Het ontwerp en de ontwikkeling van de drievoudige hypoidtandwieloverbrenging is complexer, met name voor veeleisende bedrijfsomstandigheden of hoogwaardige producten met hogere eisen op het gebied van sterkte, geluidsproductie, transmissie-efficiëntie, gewicht en afmetingen. Daarom is het in de ontwerpfase vaak nodig om meerdere factoren te integreren en via iteraties een evenwicht te vinden. Tijdens het ontwikkelingsproces is het doorgaans ook nodig om de tandafdruk aan te passen binnen de toelaatbare variatiemarge van de assemblage. Dit om ervoor te zorgen dat het ideale prestatieniveau onder de werkelijke omstandigheden, rekening houdend met de accumulatie van dimensionale ketenveranderingen, systeemvervorming en andere factoren, nog steeds kan worden bereikt.